En toen was alles anders

En toen was alles even anders, ja. De hele wereld staat op haar kop vanwege het Coronavirus. Ook hier.

Het zag er allemaal zo sprankelend uit, het nieuwe jaar vol geweldige (first time) events om naar uit te kijken!  De aanmeldingen voor het PTLS Congres waar ik mee bezig ben, samen met enkele geweldige dames, liep lekker op naar 160! De sprekers uit Texas boekten hun tickets; dat zou een geweldig weerzien worden deze lente. M’n oudste was ‘over the moon’ toen hij hoorde dat we toch kaarten hebben voor zijn allereerste Formule 1 race op Zandvoort! Zelfs zijn hartonderzoeken werden hierdoor geen drama maar bijna een feestje: hij vertelde het iedereen. Ik was bijna zover om op zoek te gaan naar die allereerste opdracht als ZZP-er. Alles staat nu gedwongen op de pauzestand.

De kids gaan graag naar school, ook al genieten ze intens van de studiedagen en vakantie. Nu zitten ze thuis met een moeder die hen ineens vertelt welk schoolwerk ze moeten doen en zegt dat een werkstuk maken zo leuk is. “Dan maak je ‘m toch lekker zelf!” En: “Als je maar niet denkt dat ik elke dag klusjes in huis ga doen!” Geen familie en vrienden bezoeken, geen verjaardagen samen vieren, niet lekker naar de bios en uit eten, geen concerten en festivals. Tja, nu zien de dagen er anders uit en zijn er een paar teleurstellingen te verwerken. En nee, dat is even niet zo leuk.

Na een uurtje te hebben gemopperd, hebben we het PTLS congres (kostenloos) verzet naar september, en hopelijk wordt de Formule 1 race dit jaar ingehaald. Na de nodige aanvaringen en wederzijds onbegrip hier in huis hebben we nu samen een modus gevonden die werkt (de ene dag beter dan de andere). Het motto: we maken het vooral ook leuk! We praten als gezin regelmatig met elkaar: de kids maken zich zorgen, net als wij. Maar hoe vaak breng je zoveel tijd met elkaar door, juist zonder alle afleiding van buiten? Het is dus ook een bijzondere tijd. En het werk? Dat is nu geen prio. Want wat is nu belangrijker? Dat je maar hoopt dat je ouders niet ziek worden, dat er veel ergere dingen gebeuren met mensen en met veel grotere zorgen rondlopen dan ik, er mensen doodziek zijn en mensen overlijden. De wereld wordt weer met beide benen op de grond getrokken. Dus zijn we in gedachten bij hen die het zwaar hebben. En doen we thuis nog een rondje sokkenbasketbal. Dit gaat voorbij…